Essalâtu vesselâmu aleyke Yâ Rasûlallâh...
Allah Rasulü Hazret-i Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) buyurdular ki :
Allahım, huşu duymaz bir kalpten, dinlenmeyen bir duadan, doymak bilmeyen bir nefisten, faydası olmayan bir ilimden sana sığınırım.

Tirmizi 
es Semi (C.C.)
Herşeyi iyi işiten
 
   
   
 
 
   
 
  Kur'an'dan Peygamber Duaları
Sübhansın Ya Rabbi, tevbe ettim. Her noksanlıktan münezzeh olduğun gibi, dünyada seni görmemizden de münezzehsin.
Ben iman edenlerin ilkiyim.
Hz.Musa'nın (AS) Duası - Araf 143   
 
 

saolasin  gardas senin de cuman mubarek olsun

Herkese hayırlı cumalar!
Selam ve dua ile!..

SÜNNETE BAĞLILIK
Sevgili Peygamberimizin yaklaşık 23 senelik peygamberlik hayatı boyunca, söylemiş olduğu her söz, yapmış olduğu her iş, emrettiği, yasakladığı, onayladığı veya reddettiği her şey, ayrıca hayatı, ahlâkı ve şemâili ile ilgili olarak nakledilen bilgilerin tümü hadis veya sünnet olarak isimlendirilmektedir. İlmî kaynaklarda aynı anlamı karşılamak üzere birbirinin yerinde kullanılan hadis ve sünnet, dinimizin Kur’ân-ı Kerîm’den sonraki ikinci temel kaynağıdır ve bütün müslümanlar için bağlayıcı bir hüküm ifade eder. Cenâb-ı Hak Kur’ân-ı Kerîm’de “Peygamber size ne getirirse onu alın, neyi yasaklarsa ondan da uzak durun” [1] buyururken aynı zamanda sünnetin dindeki yerine vurgu yapmaktadır. Peygambere itaatin Allah’a itaat gibi olduğunu [3], Allah Resûlünün müminler için her yönüyle güzel bir örnek olduğunu belirten [4] âyetlerde de sünnetin önemine işaret edilmiştir.
Hz. Peygamber, Kur’an’la beraber sünneti göz önünde bulundurarak yaşanan hayatın insanı hidayete ve saadete götüreceğini, sünnetten uzaklaşarak veya onu terk ederek yaşanan hayatın sonunun da sapkınlık ve hüsran olacağını belirtmektedir. Vefatından kısa bir süre önce söylendiği anlaşılan bir hadisinde Efendimiz şöyle buyururlar: “Size iki şey bırakıyorum. Onlara sıkı bir şekilde sarıldığınız sürece yolunuzu şaşırmazsınız. Bunlardan biri Allah’ın Kitab’ı, diğeri de Resûlünün sünnetidir” [5]. Allah Resûlünün bizlere bir emaneti ve mirası olan sünneti yaşamak ve yaşatmak dinin ayakta kalmasına, sünneti red veya terk etmek ise dinî anlayış ve yaşayışımızın bozulmasına sebep olur. Efendimiz bu hususa değindiği bir hadisinde de şöyle buyurmaktadır: “Dinin elden çıkışı sünnetin terkiyle başlar. Halat nasıl lif lif kopup parçalanırsa, din de sünnetlerin birer birer terkiyle ortadan kalkar” [6].
Sünnet, Allah’ın son Kitab’ı olan Kur’ân-ı Kerîm’in açıklayıcısı olması bakımından dinimizde önemli bir yere sahiptir. Nitekim Kur’an’da emredilen ve İslâm’ın şartı sayılan namazın nasıl kılınacağı, orucun nasıl tutulacağı, zekatın nelerden ne kadar verileceği ve haccın ne şekilde yapılacağı ile ilgili bilgiler hep hadislerden öğrenilmektedir. İman konularının ayrıntılarına ait bilgilerin kaynağı da hadislerdir. Bunun dışında, Kur’an’da esasları verilip ayrıntıları zikredilmeyen, ancak Hz. Peygamber’in günlük hayatında tatbik ettiği ve müslümanlar için uyulması gerekli olan birçok ahlâkî prensip de sünnete dayanır. Bu hususlar bize, sünnet olmadan Kur’an’ın birçok âyetini anlamanın ve İslâm’ı doğru bir şekilde yaşamanın mümkün olamayacağını göstermektedir.
Hz. Peygamber’in hayat biçimi olan sünnete saygı göstermek, onu korumak ve hayatımızı ona göre düzenlemek dinî bir görevdir. Sünnete dayanan davranışlarımız bizi Peygamber Efendimize yaklaştırır, ona benzememize ve onun sevgisini kazanmamıza vesile olur. Kıyamet gününde şefaatine nâil olmamıza ve onun “ümmetimdir” diyerek bize sahip çıkmasına sebep teşkil eder. Bu bakımdan sünneti hafife almamalı, günlük hayatımızda elden geldiğince Efendimizin davranışlarını örnek alarak yaşamaya çalışmalıyız.
Sünnetsi dışarıda bırakan, Kur’an bize yeter diyen bir İslâm anlayışı yanlıştır. Bakın Peygamberimiz bu düşüncede olanları nasıl uyarıyor: “Benim emrettiğim veya nehyettiğim bir konu kendisine iletildiğinde sakın sizden birinizi, koltuğuna yaslanmış olarak, ‘biz onu bunu bilmeyiz, Allah’ın Kitab’ında ne bulursak ona uyarız, o kadar’ derken bulmayayım” [7].
Sözümüm Peygamber Efendimizin konuyla ilgili çok önemli ifadeleriyle bitiriyorum. Buyuruyorlar ki: “Kim benim sünnetimden (yaşam tarzından) yüz çevirirse benden değildir” [8]. “Benim sünnetimi (sevip) yaşatan beni de sevmiş olur. Beni seven ise cennette benimle beraber olacaktır” [2].
[1] Haşr, 59/7.[/color]
[2] Tirmizî, “İlim”, 16.
[3] Nisâ, 4/80.
[4] Ahzâb, 33/21.
[5] Muvatta, “Kader”, 3.
[6] Dârimî, “Mukaddime”, 16.
[7] Ebû Dâvûd, “Sünnet”, 5; Tirmizî, “İlim”, 10.
[8] Buhârî, “Nikâh”, 1.
Dr. Mehmet EFENDİOĞLU
Üsküdar Vaizi[/color]
cumanız mubarek olsun

Cumayı  cuma   yapana  hamd  ederız

"www.sezginlercami.com" 
DİNDAR VE TOPRAK
  “Sana dindar olani tavsiye ederim. Elleri toprak olasi”



Peygamberimiz sav evlenmek isteyen gençlere yaptigi tavsiyesinde, “Kadin dört sey için nikahlanir; mali, soyu, güzelligi ve dini için buyurduktan sonra, dindar olanini tavsiye etmistir.



Son cümlesi ise,”teribet yedâke”dir Bu cümlenin manasi nedir derseniz. Cevabi Ragib el isfahaninin müfredatina bakalim. “Sakin dindar olanini kaçirma yoksa umdugunu bulamaz farkinda olmadan yoksulluga sürüklenirsin demek istemistir”.



Teribe fakirlesti, sanki topraga yapisti demektir. “Hiçbir seyi olmayan yoksulu,(Beled 16);Yani. Fakirliginden topraga yapismis bir tarafi olan kisi demektir.



Kadin ve toprak benzetmesini Kur’an da söyle de görmek mümkündür. “Kadinlariniz sizin ekin tarlanizdir” (Bakara, ) Topraga isim olarak da “toprak ana” dendigini bilmeyenimiz yoktur. Bu sebeptendir ki, ana yurt ve ana vatan kelimeleri kullanilir olmustur. Dilimizi anlatirken de ana dil denir. Kurân da Mekke’nin diger adi ise sehirlerin anasidir.



Toprak hem zenginlige, hem de fakirlige misal olmustur. Bu hadis de topragin verimsiz olani misal gösterilmistir. Din yagmur gibidir. Yagmur, yagdigi topraga göre sonuç verir. Hadis de bildirildigi üzere, kimi faydalanir ve fayda verir, kimi faydalanmaz ve fayda verir, kimi ise ne fayda verir ne de faydalandirir.



Verimsiz topraktan kaçinmalidir zira emek bosa gider. Verimli toprak ise daima kazanç saglar. Din odur ki kisiye daima kazanç saglasin. Degilse yagan yagmurdan istifade edemeyen toprak misali, dinin den istifade edemeyen kadin da faydasizdir.



Dinin olmadigi mal, soy ve güzellik ahiret bakimindan verimsiz bir toprak hükmündedir. “Dünya ahiretin tarlasidir” hükmünce, gerçek kazanç aileyle baslar. Aile ise kadin topraginda yetisir. Kadinin dindarini seç buyrulan hadis, erkeginin de dindar olmasini zimnen söylemekte ve isaret etmektedir. Toprak harici ve dahili sebeplerle nebatat verdigine göre, kadin ve erkek de ayni konumdadir.



Zengin, soyu ve yakisikliligi için evlenilen erkek de manen yoksulluk sebebidir. Müminlerin kazanci ahirette sevaba dönüsmüyorsa o kazanç hakikatte fakirlik sebebidir, ahiret nazarinda.



Ahiret zenginligi ve varliginin kazanci ise, dinin degerini bilen bay ve bayanla kazanilir. Bu sebepledir ki varlikli sanilan, nice iman fakiri bay ve bayanlar vardir. Dindar hayat ve yasam modeli ise, yoksullugun en büyük panzehiridir.



Mal, soy ve güzellik geçici degerlerdir, din ise var olan her nimete ruh ve can kazandirir. Insan bedeni için saglik ne ise, mutluluk için din daha da önemli bir degerdir. Din oldu mu mal, soy ve güzellik eksilip kaybolsa da insan degerinden hiçbir sey kaybetmez. Zira hayata deger veren ne mal, ne soy, ne de güzelliktir. Belki geçici olarak fayda saglayabilirler. Dinin olmadigi yerde sayilanlarin hepsi yok olmaya ve bereketsiz kalmaya mahkumdurlar.



Verimsiz hayatin ana sebebi, din duygusunu yitirmis ese talip olmaktir. O es ki bizim tüm gayret ve çapamizi bosa çikarir. Uhrevi hayallerimizi yok eder ve engel olur. Ellerimiz bos kalir ki, iki el bir anlamda eslerin her birerine isaret etmektedir. Bir vücuttaki iki el birbirine yardim etmezse ikisi de mutsuz ve bereketsiz kalir.



Ellerini kaybeden insan hayata tutunamaz. Iki insan iki el gibidir ki, ikisi beraber dört elle hayata sarilabilirler. Böylece hem dünya, hem de ahiret hayatini kazanabilirler.



Elleri dine sarilanlarin üzerinde, unutmayin ki Allah’in eli vardir. Resulullahin sav tavsiyesine biat edenler gerçekte Allah’a biat etmis yani sözlesmis olurlar. O’na biat edenler en büyük mükafata kavusurken, biatini bozanlar ise kendi aleyhlerine hüküm vermis olurlar.
Mustafa AYDIN
Sezginler Cami-i İmam Hatibi
                                        Cumanız Mübarek Olsun

İbadeti düzenli olanın hayatında ahenk vardır 
 
 
Nizâm ruhunun inkişaf etmesi için insanın neşet ettiği çevre çok önemlidir; çünkü her insan kendi yetiştiği kültür ortamının çocuğudur. 
 
 
 
Bazen bir insanın ruh yapısı itibarıyla düzene açık bulunması, onun bir nizâm insanı olması için kâfî gelmeyebilir. Onun az da olsa bir terbiyeden geçmesi, mahiyetinde mündemiç bulunan o mevzuyla alakalı sistemlerin inkişaf etmesi, yani tabiatındaki icmâlin bir tafsîl görmesi gerekir. Diğer bir ifadeyle, bir insanın özünde düzen duygusu olsa da, o duygunun hal, tavır ve hareketlere yansıması bir düzen ortamında büyümesine, görgülü bir aile veya aileler topluluğu içinde, düzenli bir pederşâhî veya cedşâhî yuvada neş'et etmesine bağlıdır. Bir insanın, çocukluktan itibaren düzenli bir hayata alıştırılması, gelecekte yükleneceği vazifeleri eksiksiz olarak yerine getirmesi bakımından çok mühimdir. Ailenin, yeme-içme ve yatıp-kalkma hususlarında, tatbîk ettiği ve uya geldiği bir düzeni varsa ve insan, büyüklerinde bir nizâm ve intizam görüyorsa, onun hayatı da, evde ve evin dışında fevkalade âhenkli olarak sürer gider. Yoksa büyük bir ihtimalle o, evden aldığı bu ahenksizliği toplum içinde de uğradığı her yere götürür ve hep bir huzursuzluk kaynağı olur. Belli bir yaşta, nizam ve intizâm şuuruna ulaştırılamamış nesiller; ne kadar kabiliyetli olurlarsa olsunlar, bütün hayatları boyunca, tek-elli, tek-ayaklı gibi yaşarlar. Çok defa bu ahenksizlik, onların rûh ve kalbine de işleyerek, zevk-i ruhaniyi kaybetmelerine de sebebiyet verir.

Ayrıca, bir insan bir takvime göre yaşamaya alışmış ve kendini programlı bir hayata alıştırmışsa, o insan bulunduğu yerin tertip ve düzeni hususunda da hassas davranır. Mesela, her gün namaz kılan ve ibadetlerini hiç aksatmayan insanın bir ibadet düzeni var demektir. Bu düzenin mutlaka hayatın diğer alanlarında da tezahürleri olacaktır. Cenâb-ı Hak'la münasebetlerini kavî tutan, evrâd ü ezkârını hiç aksatmayan, duaya ayırdığı vaktine sadık kalıp her gün bir müddet Cenâb-ı Hakk'a münacatla ömrünü bereketlendiren, gece ve gündüzünü belli kurallara bağlı geçiren ve kalbî-ruhî hayatını böyle bir nizâma göre programlayan insanın sair zamanlarda düzensiz ve rast gele yaşaması düşünülemez. Kalb ve ruh hayatı adına düzenli bir insanın, dışa vuran zahiri yanları itibarıyla kendine ters hareket etmesi ve dağınıklığa düşmesi söz konusu olamaz. O insan, ibadet ü taatinde her şeyi yerli yerine koyduğu gibi, maddi dünyasındaki eşyayı da kendi yerlerine koyar ve tertip, düzen ve ahenk içinde yaşamakta hiçbir zorluk çekmez.

Keşke birisi masamı silse!

Kalb ve ruh dünyası adına bir düzene ulaşamamış insanın -büyük çoğunluk itibarıyla- maddi dünyada nizâm ve intizama alışması da çok zordur. Böyle bir insan hep bekler ki, çevresindeki düzeni başkaları sağlasın... halâyıkları olsun onun, kapı kulları ve hizmetçileri etrafında dört dönsün... masasını bir başkası silsin, odasını biri gelip temizlesin... hatta evindeki kap kaçağı bile başka insanlar yıkayıp dizsin. Sürekli başkasının iş yapmasını bekleyen bu tembel ruh, kendi ellerini hiçbir şeye dokundurmak ve hiçbir işin ucundan tutmak istemez. Çoğu zaman bu hal ve hareketlerinin arkasında büyük bir gurur ve kibir vardır. Kendini çok daha önemli ve fevkalâde işlerin adamı olarak görür. Mesela; fihrist okuyup kitap telif etme konumunda muallâ, müzekkâ ve müberrâ bir insan olduğunu düşünür; diğer işleri ayak takımı kimselerin yapması gerektiğine inanır ve içine düştüğü ukalâlık sebebiyle, o türlü şeylere tenezzül etmeyen bir mütekebbir gibi davranır. Dolayısıyla, onda düzen duygusu inkişaf etmez, nizâm kabiliyeti gelişip hal ve hareketlerine yansımaz. Neticede o, yatar kalkar bir hizmetçi arar; yatağından doğrulduğu an "Ah keşke bir insan olsa da, şu yatağı-döşeği düzeltse, şu çarşafı-yorganı katlasa!" düşüncesiyle dolar. Bağışlayın, işte bu türlü insanların haline denebilecek bir şey varsa, o da "miskinlik" olsa gerektir.

Oysa, bütün mübarek uzuvlarıyla uhrevî âlemlere açık olan Allah Resûlü (sallallahu aleyhi ve sellem) ellerini suya daldırıp evinin kabını-kaçağını yıkamaktan geri durmuyor, ev işleriyle de meşgul oluyordu. Hazreti Aişe validemizin ifadesiyle, "Allah Resûlü evinde, herhangi bir insan gibi davranırdı. Kendi elbisesini yamar, ayakkabılarını tamir eder ve ev işlerinde hanımlarına yardımda bulunurdu." O, bir taraftan savaşa katılıyor ya da tebliğ vazifesinin gereklerini yerine getiriyor; diğer yandan da, çocukların terbiyesi ile meşgul oluyor ve ev işlerinde ezvâc-ı tâhirâta yardım ediyordu. Bu iş, belki bir ev süpürmek, belki de yıkanmış çamaşırları sıkmaktı. Keyfiyeti ne olursa olsun, Allah Resûlü bu işleri yapmıştı. Zira O, bir fıtrat insanıydı ve O'nun bu hareketi asla zillet de değildi.

Evet, insanın amel ve davranışlarıyla iç hayatı arasında birbirini destekleyici ve düzenleyici bir münasebet vardır. Davranışlarıyla ruhun emrinde olan talihliler, hep Yaradan'ın hoşnutluğuna, insanlık ve fazilete doğru yol alırlar; onların pusulaları daima aynı mihraba işaret eder, hareket ibreleri de hep aynı rotayı gösterir. Onlar, en ince teferruatına kadar, fevkalâde bir titizlikle bütün mükellefiyetlerini yerine getirirler; iç âlemleri itibarıyla durmadan bir buhurdanlık gibi tütmekle beraber, dış dünyalarında da nizâm ve âhenkle yaşarlar.

ÖZETLE

1- Nizam ve intizâm şuuruna ulaştırılamamış insanlar; ne kadar kabiliyetli olurlarsa olsunlar, bütün hayatları boyunca, tek-elli, tek-ayaklı gibi yaşarlar.

2- İbadet ü taatinde her şeyi yerli yerine koyan insan, maddî dünyasındaki eşyayı da kendi yerlerine koyar ve düzenli yaşamak konusunda hiçbir zorluk çekmez.

3- İbadet hayatı adına bir düzene ulaşamamış insan bekler ki, çevresindeki düzeni başkaları sağlasın, masasını bir başkası silsin, odasını biri gelip temizlesin...
 
 
Fetullah GÜLEN Hocamızdan
  cumanız mubarek olsun